Nun sabía qué fer. Deuye un calofrío por todo el corpo. Alló embaxo ruxía el río entre as pedras. Pro nun tía volta. Nun había outro camín. Amañóu d’atopar un carreirín pra chegar hasta el río. Baxóu medio andando, medio al rebollón, y sin pensallo dúas veces tiróuse ás auguas xeladas.
El augua arrastrábalo. Deu cuas costas nun penedo, pro el frío era tanto que nun era quén a sintir os golpes que taba llevando. Al llonxe escuitábanse os cais lladrando Taban cerca. ¡Cóndo podería salir d’aquellas auguas! Nun era quén a agarrarse a nada. Pro de sutaque, el río torcéu á dereta y allí atopóu escapatoria. Había úa cova na veira del río, unde el augua remansaba.
Naquella cova víase entrar úa pouca de clarencia y botóu a andar escontra d’ella. Nun parecía qu’houbese pisadas nin tía traza de que fose conocida pollos homes da contornada. Xa nun se sintían os cais. Parecéuye que xa escapara. Asina que se deixóu cayer y adormecéu sin mirar as mancaduras que tía por todo el corpo
Daquén lo taba secudindo pol ombro…
El policía deu dúas voltas á chave y a celda quedóu en silencio. Pensóu: “Nun volvo a ver a lluz del sol”. As probas eran claras y hoi hai muitos adelantos pra demostrar lo qu’en tempos de sou bolo nun fora posible…
viernes, 8 de agosto de 2008
Haikus
Como faros verdes
alluman á noite
os tous oyos.
As casas valleiras
recordan
os tempos felices das casas.
El llibro pechao soña
con maos qu’ansían lletras.
alluman á noite
os tous oyos.
As casas valleiras
recordan
os tempos felices das casas.
El llibro pechao soña
con maos qu’ansían lletras.
Noite de nortada
Aquella noite d’augua y vento taba arrimao contra el muro d’úa veya fachada pr’aveirarme codo vin un home más ben ruin coyendo pol pescozo a úa muyer de peleyo canela que llevaba un abrigo llargo y gris. Iban os dous baxando a caye.
Condo cheguéi al barco, nel porto, coyín el billete d’úa pasaxeira qu’iba pral Caribe, unde a arena é más branca y fina. Subía a bordo col can, un caniche escuro. Fendo un esforzo, axudéila a llevar el bagaxe al sou camarote. Eu iba delantre da muyer condo, pollos pasiyos, atopamos un abrigo gris.
Condo chegamos al camarote, al prender a lluz, vimos nel tarrén a un home ruin. Al pé, dereta, taba a muyer moura; inda tía a pistola na mao.
Condo cheguéi al barco, nel porto, coyín el billete d’úa pasaxeira qu’iba pral Caribe, unde a arena é más branca y fina. Subía a bordo col can, un caniche escuro. Fendo un esforzo, axudéila a llevar el bagaxe al sou camarote. Eu iba delantre da muyer condo, pollos pasiyos, atopamos un abrigo gris.
Condo chegamos al camarote, al prender a lluz, vimos nel tarrén a un home ruin. Al pé, dereta, taba a muyer moura; inda tía a pistola na mao.
jueves, 7 de agosto de 2008
El pito falangueiro

Somos un grupo de mozas estudiantes da llingua d'Entrambasauguas que col tempo vamos poder enseñar a os nenos y nenas todos os misterios del gallego-asturiano. Y por eso tamos estos día en Ibias, el conceyo más suroccidental del Principao d'Asturias.
Nos tempos de descanso siguimos dándoye voltas al asunto, y d'este xeito demos en pensar qu'a pita asturianista taba mui sola y parecéunos ben madarye un pito falangueiro. ¡Qué ben lo iban pasar recordándoyes a os políticos qu'en Asturias tamén se falan el asturiano y el gallego-asturiano!
martes, 5 de agosto de 2008
miércoles, 30 de julio de 2008
Suscribirse a:
Entradas (Atom)